ΔΕΛΕΡΙΑ

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας το χωριό αποτελούνταν από 3 οικισμούς, το «Δελέ», το «Κουτάφ» και το «Εβερναζ», ονόματα που σύμφωνα με την παράδοση αντιστοιχούν σε ονόματα Αράβων στρατηγών. Τα Δελέρια μέχρι το 1881 παρέμεναν υπό τουρκική κατοχή και κατοικούνταν αποκλειστικά από Τούρκους.

Μετά τη συνθήκη του Βερολίνου, το χωριό προσαρτήθηκε στη Θεσσαλία και ξεκίνησε μια νέα εποχή. Σταδιακά εγκαταστάθηκαν εδώ κάτοικοι από τη Κρυόβρυση, την Ελασσόνα, την Καρυά και τη Συκαμινέα, δημιουργώντας τη βάση της σημερινής κοινότητας.

Το πλέον αξιοσημείωτο γεγονός στην ιστορία του χωριού αποτελεί η ελληνοτουρκική μάχη που διεξήχθη εντός του οικισμού το 1897. Ο πόλεμος άρχισε στις 5 Απριλίου και η περιοχή του Τυρνάβου επηρεάστηκε από την πρώτη κιόλας μέρα, καθώς οι εναρκτήριες συγκρούσεις έλαβαν χώρα στη Μελούνα, στους πρόποδες της οποίας βρίσκεται ο Τύρναβος.

Μετά από σθεναρή αντίσταση στη Μελούνα, τα ελληνικά στρατεύματα υποχώρησαν στη γραμμή Λουσφάκι – Δελέρια, όπου εξελίχθηκε μια τρομερή μάχη. Ύστερα από ηρωική άμυνα μιας μέρας απέναντι στη μεγάλη αριθμητική υπεροχή του εχθρού, ο ελληνικός στρατός αναγκάστηκε να υποχωρήσει προς τη Λάρισα και από εκεί στα Φάρσαλα.

Η υποχώρηση αυτή προκάλεσε μεγάλη σύγχυση, καθώς ο άμαχος πληθυσμός του Τυρνάβου και των γύρω χωριών εγκατέλειψε τα σπίτια του, ακολουθώντας τον στρατό με κάθε μέσο. Ο τουρκικός στρατός κατέλαβε τον Τύρναβο στις 12 Απριλίου 1897, ενώ οι πρόσφυγες έφτασαν μέχρι τη Χαλκίδα και την Αθήνα, όπου παρέμειναν για περίπου έναν χρόνο.

Με την επιστροφή των κατοίκων τα επόμενα χρόνια, τα Δελέρια ακολούθησαν τον δρόμο της ανασυγκρότησης. Μέσα από τις καθημερινές προσπάθειες και την εργατικότητα των ανθρώπων τους, το χωριό μεταμορφώθηκε σε μια ζωντανή και αναπτυσσόμενη κοινότητα, διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη της ιστορικής του διαδρομής.